GÜL BAHÇESİ

Yol açanlar, kusuru büyütmek yerine örten, kırmak yerine onaran kimselerdir. İstenmediğini sezdiği anda küsmeyi değil, gönül kazanmayı seçer; bu gayreti bir elbise gibi kuşanır. Eksiltmeden çoğaltmayı, paylaşırken bereketi artırmayı bilir. Zamanla yıpranmayan bir düşünceye sahiptir; eskimez, sürekli yenilenir ve diri kalır. Kusura takılıp kalan ise sevgiyle bakmayı unutur; yolunu şaşırır, aradığını bulamadan kaybolur. Kendi korkularına bakan, yolun çetinliğinden ürküp “yol yokmuş” diye geri döner; karanlığına razı olur ve yaşamaktan vazgeçmiş bir hâlde kendi mezarına çekilir Yol açanlar, karanlığı yaran ve içinden güneşi çıkaranlardır. Sevgiliye, her zorlukta sevgiyi eksiltmeden sunmanın yolunu bulur; bulut olmayı değil, güneş olmayı seçer. Zorluklar karşısında yılmayan, pes etmeyen, gayrete âşık olanlar sonunda başarıya ulaşır. Şikâyete sığınmadan, yakınmadan; olmayan gül bahçesini yüreğinde yeşertmesini bilenler yeni yollar açar. Her derdin bir dermanı vardır. Dermanı olmayan tek hastalık, anlamak istemeyene söz anlatmaya çalışmaktır; yolu aramayana yol göstermektir. Sevgiyi Dilberün cemâli âşıka âlem olur, Gül yüzlü yârin bir bakışıyla kâinat nûr olur. Gönlümde açılan gonce-i muhabbet hiç solmaz, Sevda ki deryâdır, âşık anda gark u hâr olur. Ey mehlikâ, sen bir gül-i râna gülşende bahar, Ben bülbül-i zârım, sensiz her yer çöl ü kar olur. Muhabbet-i hakîkî ebedîdir, fânî değil, Kalbler birleşince âlem-i aşkda gül bahçesi karar olur. Muhabbet-i hakîkî ebedîdir, fânî değil, Kalbler birleşince âlem-i aşkda gül bahçesi karar olur. Aşkın ebedî vuslatı bir gül bahçesine döndü. Gönlüne göre oldu mu ey yâr? Perverde oldun mu?